اضطراب موقعیتی که به آن صحنههراسی نیز میگویند، صورت کوتاهمقطعِ اضطرابِ سخنرانی میباشد.
صحنههراسی، در واقعیت، اضطراب، هراس یا این که هراسی مداوم میباشد که شاید با ضرورت جاری ساختن آموزش سخنرانی در مشهد در مقابل مخاطبی که حضور فیزیکی دارااست یا این که ندارد (از جمله هنگام جاری ساختن در قبال دوربین) در یک نفر برانگیخته گردد. در مورد سخنرانی، این شرایط ممکن میباشد قبلی یا این که هنگام هرگونه فعالیتی به هنگام ارائه، برای شخص چهره دهد.
در بعضی مورد ها، صحنههراسی شاید بخشی از الگوی والاتری از خوف اجتماعی یا این که مشکل اضطراب اجتماعی باشد؛ البته اکثر اوقات اشخاص، صحنههراسی را سوای هیچسیرتکامل خطاها وسیعتری تجارب مینمایند. حدودا در اکثر وقت ها مواقع، صحنههراسی تنها در موقعیت انتظار برای یک جاری ساختن و غالبا هنگامی بسیار زودتر از ایفا برانگیخته میگردد. این نوع اضطراب نمادهای متعددی داراست:
تپش قلب؛
لرزش دست و پا؛
عرق کردن کف دست؛
شرایط تهوع؛
تیک عصبی در شکل
کم آبی دهن.
عموم و حالتهایی که در گیر اضطراب می شوند
صحنههراسی شاید در اشخاصی با هر نوع تجارب و پیشینهای چشم گردد؛ از اشخاصی که حضور در قبال عده برایشان به طور کامل تازگی دارااست تا عده ای که سالهاست درگیر بدین کارند. صحنههراسی معمولا برای اشخاص معمولی امری آشناست و شاید بر اعتمادبهنفس یک نفر در گفتوگو شغلی تاثیر بگذارد. این اضطراب همینطور روی بازیگران، کمدینها، موسیقیدانها و سیاستمداران نیز تأثیرگذار میباشد. اشخاص اکثری شاید صحنههراسی یا این که اضطراب ایفا را تجربیات نمایند؛ ولی بعضا اشخاص با صحنههراسی مزمن، مبتلا اضطراب اجتماعی یا این که واهمههای اجتماعی می شوند که به معنای شم شدید اضطراب در هر شرایط اجتماعی میباشد. صحنههراسی حتیدر وضعیتهای مکتب، مانند ایستادن و جواباعلام کردن به سوالهای مربی یا این که سخنرانیها و ارائههای درسی نیز چشم میگردد.
اثرها اضطراب موقعیتی
هنگامی کسی حس واهمه یا این که نگرانی مینماید، در درحال حاضر تجربیاتی اضطراب میباشد. سازه به روزنامهی سالم فرضی هاروارد، «اضطراب معمولا نشانهای فیزیکی دارااست. علائم اضطراب شاید مشتمل بر ارتقاء ضربان قلب، کم آبی دهن، لرزش صدا، سرخی شکل، لرزش تن، تعریق و موقعیت تهوع باشد.» (و اما این آیهها بالاتر از کمرویی میباشد). این اضطراب در تن جرقهای میزند تا سیستم عصبی خود کار، خویش را فعال نماید. این فرآیند زمانی چهره می دهد که تن آدرنالین را در جریان خون رها میسازد که منجر زنجیرهای از برخوردها میشود. این عکس العمل بدنی به اسم سندرُم نبرد یا این که فراروگریز شناخته میگردد که فرایندی طبیعی در تن برای نگهداری از خویش در قبال زخم میباشد. «…ماهیچهها گردن منبقض می گردند؛ رمز را ذیل می آورند و کتفها را بالا میبرند؛ درحالیکه ماهیچههای پشت، ردیف فقرات را به صورت منحنی مقعر درمیاورند. این امور بهترتیب سبب میگردد تا تن به وضعیت کلاسیک جنینی دربیاید.» (مدیر صحنههراسی).
در همت برای مقاومت در قبال این حالت، تن در جاهایی مانند دست و پا استارت به لرزیدن مینماید. یک سری چیز دیگر هم در کنار آن ممکن میباشد چهره دهد. عضله ها در موقعیت انقباض، محکم و مهیای حمله می شوند. دوم، رگهای خونی بهشدت منقبض میشوند. این شاید سبب شم سوز و سرما در انگشتهای دست و پا، بینی و گوشها گردد. رگهای خونیِ منقبض، جریان خون بیشتری به اعضای حیاتی تن میفرستند.
افزون براین، اشخاصی که صحنههراسی را تجارب مینمایند، فشار خون شان بالا میرود که تن را با مواد مغذّی و اکسیژن در عکس العمل به غریزه ها نبرد یا این که گریزو فرار تأمین مینماید. این امور منجر می گردد که تن داغ گردیده و عرق نماید. نفسکشیدن بیشتر می گردد تا تن بتواند اکسیژن مناسب را برای عضله ها و اعضای تن بهدست آورد. مردمکهای دیده گشاد میشوند کهاین دستور بازدارنده از آن می شود که سخنران بتواند هرگونه یادداشتی در مسافتای مجاورت را بخواند. با این هم اکنون، مشاهده کردِ راه و روش بدور خوب میگردد و سخنران، از حالات صورتی کاربر و نمادهای غیرکلامی در برخورد به اجرایش عالی مطلع می شود. سرنوشت، دستگاه گوارش از عمل میفتد تا برای ساخت انرژی بهمراد عکس العمل اضطراری فوری مهیا خواهد شد. این عمل سبب اثراتی مانند بی آبی دهن، وضعیت تهوع یا این که دلپیچه می گردد.

تکنیک های سخنرانی در جمع